.: رو تیتر :.

پوچي

rotitr — Fri, 05 Sep 2008 13:01:56 GMT

نمي‌دونم چي بگم

واقعا به معناي واقعي كلمه گيج شدم و از همه گسستم

دلم شكست از اين همه بداخلاقي

دلم لرزيد و سقوط كزد و ترك‌هاش باز شد از هم، به خاطر اين همه نگاه خشم‌آلود

پ. ن:

اين دفترچه يادداشت به دستان خودم بسته شد، مرد و به خاك سپرده شد

پشت سر فردا چيه؟

rotitr — Wed, 30 Jul 2008 14:25:53 GMT

مي‌گويي دوستم داري و من هم مي‌گويم، دوستت دارم

اما

هنوز طعم دوست داشتن را مزه‌ مزه نكرده‌ام كه، شك در مي‌زند

نكند شعله اين علاقه، لرزان شود و خاموش

نكند پشت سر فرداي روز خواستن‌ها، گسستن باشد

چشم در چشم شك مي‌شوم

دوباره و صدباره

ايمان مي‌آورم به نگسستن حلقه دستان گره خورده‌مان

نبودم. يعني بودم اما نخواستم كه باشم. هر روز از صبح تا بعدازظهر زل زده بودم به صفحه دل‌ نوشته‌هام اما حتي نمي‌تونستم يك كلمه تايپ كنم.

چند وقتيه حال عجيبي دارم. تب كردم. از صبح زود تا دم‌دماي صبح روز بعد، نه خوابم مي‌بره نه آرامش دارم. ذهنم پر شده از كلمات و حرف‌هاي تيز و برنده. جالبي موضوع اينكه نه با يار مشكل دارم، نه با مامان و بابا. همه چي درست شده و افتاده روي غلتك اين وسط فقط اون مونده. اوني كه گرفتارش شدم.

نمي‌دونم كيه يا چه شكليه يا از كجا اومده.

نه، چرا مي‌دونم از كجا اومده. از توي تاريكي. يه روز كه رفتم توي اين شهر درندشت با خودم آوردمش خونه. آوردمش توي اتاقم و ديدم كه دراز كشيد روي تختم. ديدم كه رفت گوشه اتاقم نشست و زل زد بهم. ديدم كه همه كارهام رو زير نظر گرفت و بازخواستم كرد. اومد و شد سايه زندگي‌ام.

اما امروز داره خسته‌ام مي‌كنه. از صبح تا شب صداش توي گوشمه و داره روحم رو مي‌خوره. هرچي هم بهش توضيح مي‌دم نه اون من رو درك مي‌كنه و نه من مي‌تونم يه جايي توي تنم حلش كنم.

گرفتارش شدم

زمزمه نو

rotitr — Tue, 22 Jul 2008 13:36:18 GMT

همه جا حتي زير مبل‌هاي تازه جارو خورده هم واژه‌هاي عشق زمزمه مي‌شوند

آواي گرم و لذت‌بخش خواستن‌ها، پرده‌ نازك گوش را مي‌لرزاند

ديگر نه كلام كاره‌اي است و نه واژه‌ها نقشي دارند

تنها

صداي درون است كه پاورچين پاورچين از پشت سر غافلگير مي‌كند

چشم‌ها با شلال‌هاي كوچك به هم دوخته مي‌شوند

شيطنت‌بار نگاهت مي‌كنم و با آرامش پاسخ مي‌گيرم

چقدر انتظار كشيدن براي رسيدن به اين لحظه ...

دقيقا بعد از يك هفته تلاش شبانه‌روزي مادر گرامي، خداوكيلي زحمت‌هاي خواهر عزيز و غرغرهاي اينجانب كه در تمام مراحل جابه‌جايي مثل موسيقي متن پخش مي‌شد و صد البته خالي شدن بيش از 10پاكت سيگار توسط آقاجان و نظارت از راه دور ايشان، خانواده ... اسباب‌كشي كرد اونم به يك خونه 100 متر كوچك‌تر. خدارو صدهزار مرتبه شكر كه خانه جديد كوچك است ( البته از نظر خانواده ... 150متر فضا براي معيشت 4 نفر يعني فضايي خيـــــــــــــــــلي كوچك كه زحمت كمتري براي تميز شدن، دارد) زيرا اگر بزرگ‌تر مي‌بود ما بدبخت بوديم و مجبور بوديم مابقي موزه لوووور را با خودمان مي‌آورديم اما به دليل نبود امكانات و كمبود فضا، هزاران بار ايزد منان را سپاس كه يادگاري‌ها به دور ريخته شدند و اتاق‌ها و كمدها از شر يك عالمه اثاث يادگاري نفسي به راحتي كشيدند.

خلاصه اينكه آقايون و خانم‌ها، اسباب‌كشي ما با دوبار رفت و آمد خاور و دوبار رفت‌و‌آمد وانت بار به سلامتي در مراحل پاياني به سر مي‌برد. البته حائز اهميت است كه يك وانت بار يا ميني خاور پر از وسيله نيز به شهر شهيد پرور دماوند فرستاده خواهد شد تا براي اتاق‌هاي ويلاي دماوند ( دقت كنيد چه پز گـــــنــــــــــده‌اي دادم) استفاده شود.

آقا جدا از اين‌ها؛ الهي من بميرم براي اين كارگرهايي كه اومده بودن باركشي. الهي خدا من رو مرگ بده كه شاهد چه صحنه‌هايي بودم.

سه تا پسر جوون اومده بودن كه من مطمئنم امسال تموم نشده پدر جد كمر، دل و روده، ستون فقرات، دست، پا، گردن و جاهاي ديگرشون آسفالته كه هيچ، يك چيزي اون‌ورتر از آسفالته. يكي از اون صحنه‌ها مربوط به قله كليمانجارو مادرم بود.

مادر جان من يك يخچال داره تو مايه‌هاي كوه‌هاي كليمانجارو. يكي از اين پسرها رفت زيرش و مثل كوله‌پشتي بلندش كرد. آقا حالا من اين وسط اينقدر خودم رو زدم بماند. به خدا به خودم بود منم مي‌رفتم پيشش اون زير، بلكه يك كيلويي بتونم كمكش‌كنم اما فقط به خاطر يار نرفتم گفتم يه وقت غيرتي مي‌شه خوب نيست اول زندگي خون و خونريزي راه بيفته.

آقا اين پسره و اون دوتاي ديگه همه اين وسايل رو مي‌گذاشتن پشتشون انگاري داشتن كوله‌پشتي برمي‌داشتند. منم داشتم سكته مي‌كردم تا اين‌ها رفتن و اومدن از اونجائيكه كاري هم از دستم نمي‌اومد هي بهشون شيركاكائو و پفك و چيپس و آب خنك و هر كوفت و زهرماري پيدا مي‌كردم تعارف مي‌كردم و هي از راه دور براشون سوره الحمدالله مي‌خوندم و فوت مي‌كردم تا بلكه شاهد مرگ و فلج شدنشون نباشم.

خلاصه بالاخره اين اسباب‌هاي ما جابه‌جا شد. لطفا تكبير و صلوات

بگذريم ديروز اين آدرس برام فرستاده شد و در جريان آخرين مد لباس جديد پر از عفت قرار گرفتم. قرار شد چيزكي در مورد اين لباس‌ها و كليت بحث بنويسم پس با اجازه.

« بسم‌ الله الرحمن الرحيم »

آقايان و خانم‌ها‌ي گرامي، با عرض سلام و خسته‌نباشيد

پيرو بازديد اينترنتي از نمايشگاه عرضه مد و لباس ويژه بانوان چند نكته به ذهن اينجانب خطور كرد و گمان مي‌رود بازگو كردن آن‌ها خالي از لطف نيست:

1) آخه اين چه مديه كه كفشش وطني نيست و آل‌استاره؟ بعدش هم اينكه آخه مگه زن‌ها دستمال سفره هستند كه لباس‌هاي چين‌چيني بپوشن؟

2) دست‌اندركاران اين مدگذاري از موجوديت كلمه مد باخبرند؟ مد يعني عرضه نوين‌‌ترين وجديد‌ترين طرح دوخته و آماده خريداري نه دوختن سر و ته لباس‌ها به هم!!!!

3) خدا مرگم بده مگه ما افغاني هستيم كه شلوارهاي اين طوري و كوزه‌نما تنمون كنيم؟ به حق چيزهاي نديده ونشنيده!

4) ننه آخه اين چيه؟ مگه ما موش‌هاي مدرسه موش‌ها هستيم كه بريم توي گوني در بسته؟ جلل‌الخالق

5) اگر يك خانم با وزن بالا اين لباس‌هاي چين‌چيني سبز رنگ رو بپوشه شبيه كدام گزينه مي‌شود؟

الف) خانم خرس مهربون فيلم گلنار ج) مامان كپل مدرسه موش‌ها كه پشت صحنه بود

ب) جادوگر هشت‌پا در كارتن پري دريايي د) بر چشم بد لعنت

۶) روی هم رفته ما ایرانی ها یا شیک پوشی رو فراموش کردیم و فکر می کنیم لباس یعنی یه تیکه پارچه که سر تهش دوخته بشه و مثل روکش ماشین بپوشونت مون یا اینکه فکر کردیم می تونیم مثل این آقای بامزه که همه رو گذاشته سر کار دنیای مد رو هم تسخیر کنیم.

یه درصد اسکارلت یوهانسن رو توی اون چادر مامان مدرسه موش ها تصور کنید!!! وای خدا کرکر خنده است به پیغمبر. الشفا الشفا الشفا

پ.ن

* شرط مي‌بندم آخر سر از بس توي اين آسانسور اين برج ... (محل كارم) بالا و پائين مي‌رم، جلوي همه بالا مي‌آورم. به سلامتي و ميمنت

** دلمان بستني شكلاتي مي‌خواهد تا در كنار يار بخوريم

*** چقدر كيف دارد هي محل كار را مي‌پيچانيم :دي

*** طبق آخرین خبر در یکی از کوزه های با قدمت خاندان پدری من پس از ۴۶سال گشوده شد.

باشد تا بویش همه خاندان را خفه کند.

من و خواهر از سر شب تا الان روی زمین ولوئیم و داریم شب عروسی این الهه زیبایی ترشیده رو تصور می کنیم.

باید بلیط حضور در این مراسم پیش فروش بشه

:دی :دی :دی :دی :دی

روياي صدقانه گيوتين

rotitr — Thu, 17 Jul 2008 19:30:00 GMT

نكند تكرار شويم براي هم

نكند اشتياق نداشته باشيم با هم بودن

نكند نگاه‌هاي آينده‌مان سوداي عشق نداشته باشد

نكند نوا‌هاي قديمي، درس‌آموزمان نشود

نه

خــــــدا

اگر ميان اين همه آدم

بازم نوبت باختن ما‌ بشه

چرا عاشق شديم، آخر

ديشب يه خواب عجيب ديدم

تا حالا خواب ديدين سرتون رو مي‌كنن؟ نه يك سر كندن ساده‌ها، سر كندني كه همه لحظاتش حس بشه. هنوز هم از يادآوري‌اش مي‌ترسم.

خواب ديدم مثل فيلم اليزابت كه سر شاهزاده خانوم رو زدن، سر من رو هم از پشت سر با گيوتين قطع كردن. باور كردنش سخته ولي من صداي شكسته شدن استخوون‌هاي گردنم رو شنيدم بعد بريده شدن گردنم رو.

بعد حس كردم گيوتين داره به پوست جلوي گردنم مي‌رسه. همين كه گيوتين رفت پائين و كله‌من بريده شد خون تنم شروع كرد به جهيدن به بيرون و من داشتم حس مي‌كردم.

بعد دقيقا حس كردم كه روح از كله‌ام رفت بيرون. اول ترسيده بودم و ته ذهنم مي‌گفتم بيچاره مامان صبح بياد بالاي سرم تمام زندگي رو غرق خون مي‌بينه، از وحشت سكته مي‌كنه. دقيقا حس مردن با روش گيوتين رو تجربه كردم.

بعد دوباره برگشتم توي خواب و ديدم با مامانم دارم توي يك پاساژ راه مي‌رم و هي مي‌گم اينجوري كه بده نمي‌شه كه من بدون كله وسط مردم راه برم. مردم وحشت مي‌كنن.

نمي‌دونم چي شد كه بيدار شدم ولي هنوز هم از يادآوري لحظه مردن با گيوتين يادمه. تمام رگ‌هاي گردنم عبور تيغه تيز گيوتين رو تجربه كردن. روياي صادقه صادقي بود.

چه حس گنگي داره مردن با گيوتين. اون لحظه‌اي كه روح كله‌ام از بدنم جدا شده بود اما تنم هنوز حس داشت، نمي‌دونستم كه مردم يا دارم مي‌ميرم. بيچاره اون‌هايي كه با گيوتين مردن. تا چند دقيه بدنشون حس داشته و نمي‌دونسته مردن. به جرات مي‌تونم بگم ترس خواب ديشبم رو تاحالا تجربه نكرده بود.

امروز وقتي خواهرم توي اسباب‌كشي با ساتور اومد طرفم، شوخي شوخي زدم زير گريه. نمي‌دونم كله‌ام ياد مردنش افتاده بود يا سلول‌هاي بدنم حس مرگ رو نزديك خودشون حس كرده بودن.

نكنه اعصابم اينقدر ضعيف شده!!!

بعدازظهري مي‌ترسيدم بخوابم. مني كه تاحالا از هيچي توي زندگي‌ام نترسيدم، مي‌‌ترسيدم بخوابم و باز خواب گيوتين رو ببينم.

چه مي‌دونم والا، خل شدن كه شاخ و دم نداره!

* اون سرويس خوشگله فنجون سياه‌هاي مامانم كه يكي‌اش چند سال پيش وقتي ويترين ريخت، شكست رو براي خودم برداشتم.

بعدش هم تصميم گرفتم خونه خودم و يار رو اسپرت با رنگ‌هاي سفيد و سياه بچينم. يعني همه سرويس‌ مبل و كمد و اتاق‌ خواب و ... رو با سرويس سفيد سياه پر كنم.

بعد همه جا از كوسن‌هاي صورتي كم‌رنگ و آبي كمرنگ و سبز خوشگل و بنفش و .... استفاده كنم. يار هم از نظرم خوشش اومد. ان‌شـــــــا‌الــلــه

* به دليل وجود چند روز تعطيلي و از اونجائي كه چند روزه فقط تيپ كارگري و عملگي مي‌زنم، دوتا دبله ماست پر از نمك خوردم تا در اين مدت اگر زير چشم‌هام پف كرد، دلم نسوزه و هي خودم رو سرزنش نكنم كه مثل زن‌هاي عشاير شدم.

خدائي‌اش ماست فقط شورش خوشمزه است‌ها!!!

كارگري مي‌كنيم

rotitr — Wed, 16 Jul 2008 14:11:18 GMT

راهت را كج مي‌كني و به سويم مي‌آيي

خودت را معرفي مي‌كني

نگاهت آشنا است و صدايت يادآور حيات زندگي‌ام

مي‌شناسمت

در سرزمين ناشناخته خواب هم يار هم مي‌شويم

آقا من اگر بخوام بيام و توي مركزي‌ترين خيابون‌هاي داد بزنم كه غلط كردم گفتم اسباب‌كشي كنيم، مي‌شه خدا همه چيز رو برگردونه سر جاش؟

به خدا به سرم زده 12شب پاشم برم توي حموم، آب جوش بريزم زمين تا بلكه جني پني چيزي پيدا بشه و بياد با يك حركت دست همه وسايل رو جابه‌جا كنه.

خانم‌ها آقايون، يكي بياد به دادم برسه. يكي بياد و من رو بلند صدا كنه تا من از زير بار اين همه اثاث اين طرف و اون طرف بردن، دربرم. به خدا تا همين الان قد سه‌تا اسباب‌كشي من وسايل به‌درد نخور دور ريختم. از دامن صد چين پري خانم، خواهر دخترخاله مادربزرگم تا جوراب آسدممد، جد حسين قلي‌خان قاجار رو با هزار جور ترفند وعجي‌ مجي لاترجي ريختم دور.

همين‌ حالا و از همين‌جا مي‌خواهم به آقاي يار بگم كه بداند و آگاه باشد كه نمي‌گذارم وسايل قديمي و يادگاري و عتيقه از اين جور چيزها نگه دارد. چون اگر نگه دارد من خودكشي مي‌كنم.

ماشاالله مادر اينجانب هم كه فقط اسباب اثاثيه خودش رو نداره، از يادگاري‌هاي مادر مادر مادر بزرگ پسر عمه جان خاله قزي رو بايد دستمال بكشيم و بسته بندي كنيم تا پالتو پوست‌هاي دخترخاله‌هاي دوشس مرواريد نشان‌. خوب شد اين دوشس‌ها جوون مرگ شدن وگرنه ما يك كمد ديگه لباس يادگاري ازشون داشتيم.

الهي بميرم براي اين بابام كه هزار الله‌اكبر اينقدر نقش فرمانده برج ديدباني رو خوب ايفا كرده كه من دلم براش كباب شده. هر روز از صبح خروس خون تا دقايق آخري كه نوري‌زاده جان و ستاره خانم جان درخشش مي‌رن خونه‌هشون مي‌خوابن، مي‌شينه روي مبل تخت‌شو و نه تنها كنترل و نظارت جز به جز رو در محيط داخلي اعمال مي‌كنه، بلكه درخواست سوخت و انرژي رساني هم مي‌كنه مثلا مي‌گه، آب بدين، چايي بدين، من گشنمه، پام درد مي‌كنه در آخر هر خواسته‌اش هم با صدايي كه روح انسان رو جلا مي‌ده مي‌گه:

چرا اينقدر خودتون رو خسته مي‌كنيد؟ ببخشيد من كار نمي‌كنم‌ها، كف پا‌هام تاول زده!!!

از اون طرف هم من نگران اين بندگان خدا، كارگر‌ها هستم كه ميخوان بيان بارها رو جمع كنن و ببرن. مي‌‌ترسم شوكه بشن از بس همه چيز رو ما خودمون برديم و هيچي براي اون‌ها نگذاشتيم. فكر كنم فقط بيان يك چايي با هم بخوريم و برن.

از يك طرف ديگه هم خواهر جان هي خودش رو پرت مي‌كنه زير اسباب و اثاثيه تا بلكه دماغش آسيب ببينه و مجوز عمل كردن رو از اتاق فرمان بگيره. تا هرچي مي‌شه مي‌گه اون رو بزن تو دماغ من، اون يكي رو بزن تو صورت من، ببين اين ديس رو از زير بكوب تو صورت من، خلاصه مكافاتي داريم.

از يك طرف بايد مراقب اين وسايل باشيم كه نشكن از يك طرف هم بايد مراقب دماغ خواهر جان باشيم كه حتما بشكند.

يك طرف ديگه ماجرا هم دور و بري‌ها هستند كه با بيانات شيوا و رساشون روحمان رو شاد مي‌كنن. يكي‌اش همين همسايمون كه امروز با چه كرشمه و عشوه‌اي توي حياط گفت: اوا دارين اسباب كشي مي‌كنين، واي چه بي‌ سرو صدا!!!!!!!!!!

به خدا قسم اينقدر كه من و اين خواهر جان، هرهر و كركر راه انداختيم و شبيه پت و مت كار كرديم و با قهقه وسايل جابه‌جا كرديم، خواجه حافظ شيراز هم فهميده كه ما اسباب‌كشي داريم ولي الهي بميرم واسه اين همسايه ملوسكمون كه نشنيده از بس كه حساسه روزها و شب‌ها توي گوشش پنبه مي‌كنه كه خداي ناكرده يك وقت صداي قيژي نشنوه.

راستي سوتي‌هايي كه اين وسط من و خواهر و مامان و بابا مي‌ديم كه ديگه معركه است. يكي از جديدترين سوتي‌ها به خواهر جان تعلق داره كه گفت:

نما بيروني، پشت در حياط

برق رفته و ريموت در ( مي‌خواهم پز بدم كه يعني بله ما خونمون درش با ريموت باز مي‌شه) كار نمي‌كنه

خواهرجان با تعجب مي‌گه:

چكا برق‌ها رفته، كليد در‌ها هم عوض شده

البته حائز اهميت است كه در روزهاي گذشته پذيرايي خيلي خوب بوده و به عنوان پيش قسط اول ميك‌شيك شكلات و براي ناهار مرغ سوخاري تند سه‌تيكه دادن همراه با نصف يك هات‌داگ

پ.ن:

* تمام لحظه‌هاي بالا پائين كردن جعبه‌ها و بسته‌بندي كردن كارتن‌ها، دلم براي يار تنگ شده

** به تمام اين خركاري‌ها، نوشتن تند و سريع يك گزارش 2هزار كلمه‌اي رو هم اضافه كنيد

*** تمام نمره‌هاي من اومد و كاشف به عمل اومد كه بتركه چشم حسودان، من درسم تموم شد

**** از همين‌جا براي تمام دوستان و آشناياني كه علاقمند به كم‌رساني هستند كارت دعوت مي‌فرستم، تر خدا بياييد يه كمكي بكنيد. يك‌ كاسه جابه‌جا كردن هم يك كاسه است

***** اي واي از الان غمم گرفته چه جوري جهاز بخرم و بچينم. اي واي چيندن هيچي، چه جوري تميزش كنم. ولي يك تصميم گرفتم اول اينكه به وسايل چيزي اضافه نمي‌كنم و حتما تا آخر عمرمم توي خونمون ( خونه يار و من) زندگي مي‌كنيم.

شرم

rotitr — Sat, 12 Jul 2008 20:33:18 GMT

تو به ماه نگاه مي كني و من سرخ مي‌شوم از غم ماه

تو به دشت نگاه مي‌كني و من خجل مي شوم از زرد شدن سبزه‌ها

تو به كوه نگاه مي‌كني و من شرم مي‌كنم از خرد شدن قله‌هاي استوار

تو به دريا نگاه ميكني و من مبهوت امواج خروشان مي شوم

مي‌بيني، همه به دادخواهي‌ات در جنب و جوش هستند

شرم بر من كه از تلاش كائنات عقب مانده‌ام

وقتي يه حس غريب دلخوري وجود آدم رو پر مي‌كنه اما تا مي‌آد توي اون دوتا چشم‌ شفاف زل بزنه و گلايه كنه، حس مي‌كنه پرت شده تو آبي مظلوميت نگاه و پشيموني مياد سراغش تا خفه‌اش كنه،

وقتي آدم فشارهاي روحي و رواني چند وقته‌اش رو از سر بچگي سر عزيزترينش خالي مي‌كنه و با كلافگي وسط عصبانيت داد مي‌زنه و درست همون موقع بغض مي‌كنه و اشك‌هاش ناخودآگاه سرازير مي‌شه، اما ته ذهنش فقط و فقط گرماي در كنار داشتن گنجشه كه كرخي دست‌هاش رو گرم مي‌كنه و سردي دلش رو داغ،

و وقتي نگاه‌هاي همه متعجبه و هيچ‌كس نمي‌تونه مجابش كنه به گوش سپردن به ميل‌ها،

بي‌شك، بي‌ترديد و مطمئننا دوست داشته شده و دوست مي‌دارد.

من امروز دوست داشته شدم و دوست مي‌دارم كسي رو كه نقش وجودش در تابلوي زندگي‌ام چنان پررنگ شده كه هيچ رنگ ديگري در كنارش خودنمايي نمي‌كنه و همگان بي‌رنگند.

نه بي‌تابي رفتن دارم و نه تاب و تحمل دل كندن، اهلي شدن رو با پوست و استخونم لمس كردم و امروز اهلي اين سرزمين و آن خانه نقلي هستم.

تنها اينكه، چه كنم كه هنوز بزرگ‌تر نشده‌ام و از سياست‌هاي زندگي بي‌خبرم.

تو آگاهم كن و برايم بگو راز هفت خان رستم قرن معاصر را، اين هزاره خونخوار كه كمر به قتل انسانيت بسته و سايه كثيف مادي‌‌گرايانه‌اش را بر همه جا گسترده و نگاه‌ها را آلوده كرده.

تنها تو آگاهم كن

تموم شد، بالاخره تموم شد

rotitr — Wed, 09 Jul 2008 18:02:18 GMT

تو كيستي كه اينگونه در شب‌هاي تاريكم، نورافشاني مي‌كني

تو كيستي كه اينگونه در روزهاي روشن، مهتابي نگاهم مي‌كني

تو كيستي كه درونم برايت برون شده و برونم در درونت جاي گرفته

تو كيستي كه گرماي داشتنت، يخ زندگي‌ام را قطره كرده

تو كيستي كه در شب بي‌اعتمادي‌ام، روزهاي سبز را ساختي

تو خودت هستي و من خودم

من خودم هستم و تو خودت

بي‌شك

راستي بر درستي راهمان مهر زده

تموم شد، بالاخره تموم شد.

بالاخره با هزار جور جون كندن و قصر در رفتن از زير بار مسئوليت حضور در كلاس‌ها، بعد از تاب خوردن صبح و بعدازظهر تو اين جاده مارپيچ، بعد از دوره كردن روزانه و ماهانه و ساليانه ادبيات كوچه و پس‌كوچه‌هاي جنوب شهر تهران، بعد از درگيري‌هاي لفظي كه منجر به فيزيكي نشد، با مسئولان حراستي و آقاي ؟؟؟ و... اين دانشگاه منحوسم، تموم شد.

وقتي آخرين امتحان رو دادم، خيلي جلوي خودم رو گرفتم و بالا و پائين نپريدم و مراقب كلاسي كه توش بودم رو يك فصل با نون اضافه نزدم. بس كه مهربون بود.

از اون‌جائيكه خيلي درس رو دوست داشتم و دارم و كشته مرده آموختن علم از نوع ز گهواره تا گور بوده و هستم، از اون‌جائيكه دلم مي‌خواست در روز رستاخيز بهم بگن تو صف كارشناسان واستم و خداي ناكرده با مدرك كم‌درخشاني به پرونده‌ام رسيدگي نشه، دوتا مدرك گرفتم تا هم حالشو ببرم و هم پزشو بدم ولي خدائي گرفتن اين دوميه قد سه‌تاي مدرك اوليم، اذيتم كرد و اعصابم رو گروگان گرفت.

به سلامتي در آستانه تموم شدن تحصيلات آكادميكم در همون دفتر مجلات معروف كه همه خيلي خوب مي‌شناسنش، از واحد بازرگاني به واحد روابط عمومي منتقل شدم. خدائي دستشون درد نكنه. من كه هي گفتم و با هزارجور ناز و ادا نشون دادم كه تغير كار من زمينه‌هاي پيشرفت رو مهيا مي‌كنه. خلاصه كه خداروشكر من رفتم بخش روابط عمومي. هنوز از اين حركت زيبا يك روز نگذشته بود كه قرار شد بعد از يك همكاري مثمرثمر با سردبير يكي از مجلات جديد همون جاي معروف، همكاري تنگاتنگ با تحريريه اون مجله رو هم به كارهام اضافه كنم.

خلاصه اينكه خدا اين هفته خيلي مثبت‌تر از هفته پيش زوم كرده رو من. خيلي سپاسگزارم آقاي خدا.

در اين يك هفته اخير شلوغ پلوغ كه همه كارهام قطار شده بودن دور سرم و دماوند رفتن هم شده بود قوزبالاقوز، يك اتفاق خيلي ميمون و آرامش بخش ديگه هم اتفاق افتاد كه گفتنش خالي از لطف نيست.

پدر گرام سه تا جعبه پر ( پر يعني جعبه‌هاي سرريز به همراه چندتا نايلون پرتر) آلبالو آورد خونه يعني چيزي نزديك به 60كيلو آلبالو تر و تازه. مادر گرامي‌تر هم كه ترسيد با تحريم‌هاي جديد و سياست‌هاي حمله و غارت، خداي‌ ناكرده يك وقت خانواده بي‌آلبالو بمونه، همه آلبالوها را در يك پروسه بسيار رفاهي _ اقتصادي، تبديل به محصولات خانگي كرد.

شرح ماوقع تهيه و پخت محصولات آلبالويي:

شبي سه‌تا سبد سايز بزرگ آلبالو جلوي اينجانب قرار داد تا نخست آلبالو‌ها از شاخه‌هاي باقيمانده‌شون جدا بشن و سپس در روش‌هاي كاملا كدبانو‌گرانه به محصولات شكمي خانگي تبديل شوند.

نمي‌دونم اين كارگرها چرا آلبالو‌ها رو همون ابتداي كار از شاخه نكنده بودن و ماشا‌الله با تنه درخت ريخته بودن در جعبه‌ها.

شايان ذكر است هم‌اكنون در يخچال خانه ما، هم شربت آلبالو در سه مزه ترش، شيرين و ملس و هم مربا با همين سه طعم پيدا مي‌شود. درضمن در كارخانه محصولات خانگي‌ خانواده ما، علاوه بر توت‌ها و برگه‌ زردآلوهاي خشك شده، مقدار هنگفتي آلبالو خشكه نيز يافت مي‌شود.

دقت داشته باشيد زين پس به جاي واژه غريب و ناآشناي ابراهيمي كه بيان‌كننده نام‌خانوادگي اينجانب مي‌باشد مي‌توانيد واژه آشنا و ملموس كاگر خانگي را جايگزين كنيد.

اسباب‌كشي هم كما في‌سابق ادامه دارد و خانواده به جز پدر و خواهر گرامي كه اصولا نــــمــي‌تــــــــوانـــنــد فعاليت‌هاي سخت جسماني انجام دهند، در حال انجام است.

والدين محترم با دقت‌تر بخوانند:

آخ‌جون الوعده وفا

تازه قرار بوده و هست كه با گرفتن اين مدرك كارشناسي، قولي كه در گوش من و يار خونده شده، عملي بشه و مرحله جديد و شيرين زندگي‌‌مون رقم زده بشه. ان‌شـــــا‌الــــلــــــه

چكاوك اسباب‌كشي مي‌كند

rotitr — Thu, 03 Jul 2008 20:03:05 GMT

چرا آينده اينقدر تنبل شده و تاتي‌ تاتي كنان راه را به سويمان در پيش گرفته

چرا دلش نمي‌خواهد بلند شود و با دو به سويمان بيايد

بدو آينده، بدو

زودتر از سبز شدن شكوفه‌هاي بهاري در آغوشمان بكش

در سه روز گذشته 34 تا بستني خوردم و ناهار و شام خيلي كم نوش جان كردم و مامانم هم با پس گردني و چك و لگد نتونست مجبورم كنه غذار بخورم. دست خودم نيست همش دلم بستني مي‌خواد. نمي‌دونم چه بلايي سرم اومده. هر چي هم فكر مي‌كنم مطمئنم بلاي خاصي سرم نيومده. جالب اينه كه فقط هم دلم يك نوع بستني مي‌خواهد اونم دايتي شكلاتي.

بعد از تموم شدن نمايشگاه آقا پليس‌ها در برنامه‌ريزي هدفمند به همراه دوستم هر روز به دوستمون كه قراره پولمون رو از آقا پليس‌ها بگيره زنگ مي‌زنيم. اول نك‌ و ناله مي‌كنيم و بعد با التماس دعا خداحافظي مي‌كنيم. بلكه شايد فرجي بشه و آقا پليس‌ها پولمون رو نخورن. اگر بخورن كه من مي‌دونم با اونا! ولي از قديم گفتن پيشگيري بهتر از علاج.

از اول هفته تا حالا خودمو كشتم و دارم وسط يه عالمه كار و امتحان و اسباب كشي كه جديدا به وظايفم اضافه شده، يك مطلب درباره تاريخ شفاهي رسانه ترجمه مي‌كنم. البته متنش خيلي جالبه و براي خودم هم نتيجه مثبت و آموزنده‌اي داشته. منم كه همش دنبال آموختن:D ولي كلا عجب غلطي كردم ترجمه گرفتم‌ها. شكر بخورم ديگه از اين قند و نبات‌ها مشت مشت بخورم. باز خر شدم و مقاله گرفتم اونم تخصصي!

يه عالمه به يار زنگ زدم و با هرنوع لحني كه مي‌تونستم بهش يادآور شدم كه بيكارم. از لحن سنين بين 2 الي 3ساله بگير تا 90، 95ساله.

برام يه كار پيدا شده ميدان شوش نمي‌دونم برم يا نرم. اونم شوش. البته كارش كه حرف نداره، روابط عمومي يك سازمان خوبه ولي مهم منطقه‌اش كه شوش. شوش هم خيلي خوش نام نيست حالا از چه بعد و چه منظري خدا عالمه. آقاي يار هم اعلام كردند صلاح نيست در اون منطقه كار كردن.

از اونجائي كه ما داريم اسباب كشي مي‌كنيم و همه ساكنان ساختمون ما هم دارن اسباب كشي مي‌كنن تا ساختمون كوبيده بشه و از توش يه برج آنچناني در بياد، مادرجان همش استرس جابه‌جا شدن وسايل رو داره. خدا اين همسايه مون رو هم خفه كنه كه هر روز صبح 10تا كارتون مي‌زاره توي بالكنش كه يعني بله من از شما زرنگ‌ترم. آخه يكي نيست بگه زن حسابي داري با كي مسابقه مي‌دي؟ با ما؟ آخه بي‌انصاف اين من بدبختم كه بايد هي همه چيزامون رو بچينم تو كارتون. خواهر خانم كه ماشاالله از همون اول سمت كنتس رو انتخاب كرده و دست به سياه و سفيد نمي‌زنه اگر هم بخواهد بزنه من دلم نمي‌آد بزارم كاركنه. از بس كه خواهر من شبيه پنبه است. يك پنبه سفيد خوشگل و نرم. آدم دلش نمي‌آد بهش بگه كار كن.

نفر بعدي پدر گرامي است كه هزار الله‌اكبر اصلا نمي‌تونه دست به سياه و سفيد بزنه. آخه ايشون هم حساس هستند و دكترها گفتن حتي جابه‌جايي يك استكان هم به چهار ستون بدنشان آسيب مي‌زنه.

مادرجان هم كه اگر بخواهد كارهاي سنگين بكنه بايد ده ‌تا استامينوفن كدئين بخوره تا ميگرنش عود نكنه و سردرد نگيره.

مي مونم من كه ماشاالله هم سالمم( به خدا اگر سالم باشم) هم سرحال( اون كه عمرا من سرحال باشم) هم اينكه در جمع و جور كردن خبره( خدا وكيلي اين يكي از صفت‌هاي بارزم كه در عرض 5دقيقه تمام خونه رو جمع مي‌كنم، قابل توجه يار از شام و ناهار خبري نيست عوضش خونه جمع‌ و جور و تميز داريم) پس نتيجه مي‌گيريم كه چكاوك اسباب‌كشي مي‌كنه.

براي همين هم من رژيم بستني گرفتم تا لاغر بشم و اسمم از ستاد اعزام نيرو، حذف بشه :D

پ.ن:

* يك بستني ديگه خوردم

** با كتك يه بشقاب بهم غذا دادن. مي‌خوان چاقم كنن بعد به عنوان يك نيروي كاري اعزامم كنن

مي‌خوام فرار كنم

rotitr — Tue, 01 Jul 2008 20:44:09 GMT

من، گرفتار شده‌ام

گرفتار دور و بر

بندهايي نامرئي براي ديگران و مرئي براي خويش، به پاهايم چنگ زده

راه تنفسم گرفته است

پر پروازم را گم كرده‌ام

تو چه دور ايستاده‌اي

آغوش بگشا و پناهم ده

هر كي اين روزها باهام حرف مي‌زنه مي‌گه:

چي چرا اينقدر عصبي هستي؟ چرا اينقدر تند شدي؟ تو كه اينجوري نبودي؟ ...

در اوج خنده‌هام شدم يه سگي بدتر از سگ آقاي پتيبر

شدم همون هاپوكومار خونه مادربزرگه كه يك چيزي‌اش روو گم كرده بود و فقط زوزه مي‌كشيد

نمي‌دونم چرا هيچ كس اون كلمه‌اي كه منتظرش هستم رو نمي‌گه

نمي‌دونم چرا هيچ كس اون پناهي كه مي‌خوام رو بهم نمي‌ده

دلگرمم نمي‌كنه

امشب ديگه به سر مرز جنون رسيدم

نزديك 9ماهه كه جنگيدم و واستادم و دم بر نياوردم

ولي

از اينكه دور و بري‌هام فقط به فكر منافع خودشون هستن و مي‌خوان حرف خودشون رو به كرسي بشونن

خـــســـــتـــــــــــــــــــــه شــــــــــــــــــــدم

شدم يه بادكنكي كه منتظر يك سوزنه تا بتركه

يار هم كه مي‌تونه كمي تا قسمتي كمكم كنه يا سرش شلوغه و سرگم كار يا خسته و بي‌ نا و نفس

آخه من از يك آدم خسته چي بخوام

بگم بشين و به حرف‌هاي سردرگم و تيكه‌ پاره من گوش بده

سرش شلوغه، برعكس سر من كه از خلوتي‌ چائيده

اين شلوغي سر هم شده بهونه اخلاق كوچيك شده و آب‌ رفته من كه جلوي نفس كشيدن خودم و خودشو گرفته

من خسته‌تر از اونم و اون خسته‌تر از من

پ.ن:

* از سر همين سردرگمي از ديروز تا حالا 19تا بستني شكلاتي دايتي خوردم و مثل خل و چل‌ها بازم دلم مي‌خواد و مي‌دونم تا آخر شب دو تا ديگه هم مي‌خورم.

** از سر بي‌حوصلگي دو شبه گير مي‌دم به يار و هي الكي دنبال يه بهونه هستم و بعد از هر بوق آزاد تلفني مثل ديوونه‌ها از دست خودم حرص مي‌خورم.

*** مي‌خوام فرار كنم برم لب دريا و چادر بزنم. مي‌خوام هيچ كس رو نبينم، حتي خودمو تو آينه.

به‌به به‌به، آش شله قلمكار

rotitr — Sun, 29 Jun 2008 08:04:24 GMT

نه دچار غمم و نه غم دچار من

نه دچار ياسم و نه ياس درونم

نه نگاهم سرد است و نه سردي در نگاهم

امروز

شادم، آرامم و به منتهاي خواستن‌ و خواسته شدن‌ها رسيده‌ام

اين زندگي من هم جوك بامزه‌اي شده. هيچ فرقي با جبهه ‌جنگ و خط مقدم نداره. معلوم نيست توش چه خبره. تا همه جا آتش‌بس مي‌شه، يكهو از زير يك خاكريز، درگير‌ي‌هاي عاطفي قد علم مي‌كنه و زندگي‌ام پر از توفان و موج وحشي وتشويش‌هاي ذهني مي‌شه.

درست همون لحظه كه يك قدم تا سقوط روحي و رواني فاصله ندارم، هوا آفتابي مي‌شه و همه جا گل و بلبل. شاكي‌هاي زندگي‌ام دست از شكايت برمي‌دارن و متهم‌ها تبرئه مي‌شن.

دو روز از اين گل و بلبل نگذشته، نمي‌دونم كدوم خدانشناسي پاتك مي‌زنه و درست همون لحظه كه زندگي‌ برام بهشت ‌‌شده، بيكار مي‌شم.

حالا مجبورم توي اين بهشت الاف و ول بگردم و هي خودخوري كنم.

من مي‌گم زندگي‌ام جوكه همه به چشم ديوونه نگام مي‌كنن.

چهار روز نمايشگاه ايپاس تموم شد و دوباره هي من زنگ مي‌زنم به دوستام و نك و ناله بي‌كاري مي‌كنم و هي اونا زنگ مي‌زنن بهم و سفارش معرفت مي‌كنن كه ان‌شاالله همگي يك‌جا محشور به كار بشيم.

خلاصه كه كلا و روي هم رفته خدا زوم كرده روي خبرنگارا و اسكلشون كرده. اين حقيقت واضح رو هم فقط من نمي‌گم، خيلي از اون بيكار شده‌ها هم مي‌گن.

در ضمن الان دچار يه ترديد خيلي خيلي وسيع ديگه هم شدم. نمي‌دونم چه طوري مي‌تونم حق‌التحرير مطلب نفرين شده‌ام رو بگيرم. اصلا بگيرم يا نگيرم و اينكه اين گرفتن منجر به كشته شدن وشهادت در راه قلم مي‌شه يا نه؟

كلا زندگيم آش شله قلمكاري براي خودش، ولي خدائي‌اش از حق نگذرم خيلي خوشمزه است.

به‌به به‌به

پ.ن

* وسطاي متن روابط عمومي وزارت ادب و مشق نويسي يه كار بهم سفارش داد. منم كه خداي معرفت، قرار شد چهار پنج‌تايي با دوستان بيكار يه سر بريم خدمتشون.

* آخر سر خدا منو سوسك مي‌كنه از بس كه غر مي‌زنم به جونش. بيچاره اين يار كه نمي‌دونه تو چه هچلي افتاده و خودشو داره دستي دستي بدبخت مي‌كنه تا يك عمر غرولندهاي منو بشنوه و دم بر نياره!

* دم بر بياره هم كه خودش مي‌دونه، كــــشــــــــــــــتمش :D